Stelling

De wonderen zijn wel degelijk de wereld uit

Stem

Agenda

Bruegeljaar
Naar aanleiding van het herdenkingsjaar rond Pieter Bruegel de Oude, staat het voorjaar van BOZAR, het voormalige Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, in het teken van de artistieke productie tijdens de bruisende 16de eeuw. Met de double-bill Bruegel en zijn tijd, presenteert het museum twee grote tentoonstellingen rond de Renaissance in de Lage Landen: Bernard van Orley en Prenten in de eeuw van Bruegel.
Hadj in Amsterdam
Voor een kwart van de wereldbevolking is Mekka dé plek waar je een keer in je leven geweest moet zijn. Jaarlijks nemen miljoenen moslims deel aan de hadj, de belangrijkste islamitische bedevaart naar Mekka, waaronder duizenden Nederlanders en Belgen. Wat trekt de pelgrims? Welk verlangen drijft hen? Welke indrukken en ervaringen doen zij op, onderweg, ter plekke en na terugkomst?
Meesterschapsnacht
Geschiedenis- en cultuurliefhebbers noteren dinsdagavond 19 maart in hun agenda: dan vinden er in heel Vlaanderen en Brussel geschiedenisactiviteiten rond ‘meesterschap’ plaats. Op veel plaatsen staan Vlaamse Meesters uit de schilderkunst in de schijnwerpers, maar ook andere vormen van meesterschap komen aan bod tijdens de 17de Nacht van de Geschiedenis.

Een valse, gifspugende monnik?

29 januari 2019 Siebrand Krul

Tanchelm, ook wel bekend als Tanchelyn, wordt wel de bekendste ketter uit de middeleeuwse geschiedenis der Nederlanden genoemd. Een kerkhervormer volgens zijn aanhangers, de antichrist op aarde volgens de aartsbisschop. Doordat de weinige bronnen door felle tegenstanders zijn geschreven, is zijn beeld sterk gekleurd.

We hebben slechts twee bronnen die iets over hem vertellen: een brief uit omstreeks 1113 van de kanunniken van het Utrechtse domkapittel gericht aan Frederik, de aartsbisschop van Keulen (waaronder het bisdom Utrecht ressorteerde) en een levensbeschrijving van de heilige Norbertus van Xanten. Daar moeten we het mee doen, twee bronnen geschreven door felle tegenstanders van Tanchelm en die dus naar alle waarschijnlijkheid een gekleurd en vertekend beeld van hem geven.

Maria met Christuskind met onder haar Tanchelm. Beeld uit 1760 in een gevelnis van het pand Vekestraat 13 in Antwerpen.

Verkleed als monnik

In de brief aan de aartsbisschop van Keulen vraagt het domkapittel Tanchelm, die door hem gevangen wordt gehouden, niet vrij te laten omdat hij een gevaar is voor de christelijke gemeenschap. Om hun verzoek te onderbouwen doen de kanunniken een boekje open over deze aartsketter, die vooral actief was als rondtrekkende volksprediker in Zeeland en Vlaanderen. Verkleed als monnik hekelde hij de geestelijkheid, die volgens hem hun spirituele taken verzaakten en slechts oog hadden voor geldelijk gewin, aardse geneugten en seksueel genot. Daarom hadden de door hen toegediende sacramenten geen waarde, omdat volgens hem deze genademiddelen hun kracht en werking ontleenden aan de heiligheid en waardigheid van hun bedienaars.

De heilige Norbertus preekt in Antwerpen tegen de ketterse leer van de monnik Tanchelm. Norbertus vertrapt leden van de sekte van Tanchelm. Bovenaan het wapenschild van Antwerpen.

God meer gehoorzamen dan mensen

Om dezelfde reden verwierp hij de kerkelijke hiërarchie aangezien in de Bijbel te lezen staat dat men God meer moet gehoorzamen dan de mensen, ook al beweren deze mensen God te vertegenwoordigen hier op aarde. Vanwege hun onwaardige gedrag hadden zij geen recht van spreken en zeker geen recht om van de gelovigen te eisen dat zij een tiende deel van wat zij verdienden of voortbrachten, af te staan aan de kerk, door Tanchelm omschreven als een bordeel. Vandaar dat hij zich presenteerde als de nieuwe messias, de teruggekeerde Christus, ja zelfs als God in eigen persoon, omdat de Heilige Geest in hem was nedergedaald. De kerk, de ware christelijke gemeenschap, was hij zelf samen met zijn volgelingen.

De heilige Norbertus overwint de ketter Tanchelm. Schilderij van Peter Paul Rubens. (Sotheby’s)

Verloofd met de heilige Maria

Door deze hoogmoed, de eerste doodzonde en de wortel van alle kwaad, verblind, liet hij een beeld van de heilige maagd Maria bij zich neerzetten en presenteerde haar aan zijn volgelingen als zijn verloofde, hoewel het toch algemeen bekend was dat hij zich omringde met vrouwen met wie hij het bed deelde. Aan weerszijden van het verloofde stel stonden twee offerkisten, de ene bestemd voor zijn vrouwelijke volgelingen, de andere voor de mannen, en jawel, het goedgelovige volk snelde toe om geld, sieraden en andere kostbaarheden te offeren aan de aanstaande bruid en bruidegom. En zo, aldus de kanunniken, vertoonde hij meer tekenen van hoogmoedswaanzin. Zo deelde hij het water waarin hij zich had gebaad onder zijn aanhang om ervan te drinken of te bewaren als een relikwie. Kortom, zo besloten de kanunniken hun brief, deze vijand van de kerk, deze aartsketter, deze gif spugende valse monnik, deze antichrist moest voor altijd gevangen blijven, want als hij zou terugkeren zou dit wel eens het einde kunnen betekenen van de enige, ware kerk in de Lage Landen. De brief had echter niet het gewenste effect. Tanchelm werd kort daarna op vrije voeten gesteld en hervatte zijn missie in de zuidwestelijke Nederlanden. In 1115 werd hij echter in Antwerpen doodgeknuppeld in een bootje door een priester met wie hij de Schelde wilde oversteken.

De helende kracht van Norbertus

Norbertus en Tanchelm in de parochiekerk van Geldrop. (RCE)

Daarmee was de geest niet terug in de fles. De blijde boodschap die Tanchelm had verkondigd, bleef voor velen een inspiratiebron, temeer omdat hij bij zijn aanhang de status van martelaar moet hebben verkregen, aangezien hij juist door een priester was vermoord, een representant dus van de door hem zo bekritiseerde geestelijkheid. Reden voor het kerkelijk gezag Norbertus van Xanten in de arm te nemen, een man die zijn jeugd had vergooid aan de ijdelheden des levens, maar, eenmaal tot inkeer gekomen, de weg van de apostolische armoede had gekozen en sindsdien een reputatie had verworven als wonderdoener, genezer van zieken en epileptici, temmer van wilde dieren en vooral als stichter van een nieuwe kloosterorde in Prémontré in Noord-Frankrijk.

Niets dan stof restte van hem

In 1959 schreef Harry Mulisch een toneelstuk over Tanchelm, dat op 27 februari 1960 in première ging.

In 1122 maakte hij zijn opwachting in Antwerpen om met het wapen van het woord, niet met het zwaard, de verderfelijke dwalingen van Tanchelm te bestrijden. Zo overtuigend was zijn optreden dat weldra Tanchelms beweging als een kaars uitging, zijn volgelingen hun god begonnen te verloochenen en van Tanchelm weinig meer overbleef dan stof, door Norbertus vertrapt in het slijk der aarde. Wederom had de ware christelijke religie gezegevierd, een God welgevallige daad die sindsdien door de premonstratenzen of norbertijnen jaarlijks op 11 juli wordt herdacht.
(Ben Speet)

Openingsbeeld: Op het altaar van de heilige Johannes Nepomuk in de parochiekerk van Schwarzenberg (Oostenrijk) wordt Tanchelm overwonnen door de heilige Norbertus (detail).

Lees het volledige artikel, plus nog veel meer over ketters en kruistochten in de nieuwe G-GESCHIEDENIS. Nu overal te koop voor slechts € 5,50!


Zoeken

Vul hieronder uw zoekterm in:



Boekbespreking

Plagen aan Europa’s rafelrand

Centraal in het boek Tussen drie plagen staat de overlevingsdrang van een onderdrukt volk in een klein land aan de rafelrand van Europa. Lijfland (het gebied van het hedendaagse Estland en Letland samen) was eeuwenlang een speelbal van elkaar beconcurrerende grootmachten

Lees verder

Kroniek

Bruidsstoet door wolven overvallen

De Weensche Zeit bevat een zeer sensationeel verhaal van een bruiloftsstoet, die in Russisch Azië door wolven overvallen werd. De bruiloftsstoet, 130 personen, reed in een dertigtal sleden van het dorp Obstipoff naar Tashkent op ongeveer dertig wersten vandaar. Haast was men in de stad aangekomen, toen de paarden plotseling teekenen van schrik gaven, die spoedig ook op de deelnemers van den stoet oversloeg. Troepen van honderden hongerige wolven kwamen van alle kanten opzetten en omringden de sleden.'

Lees verder

Heilige van de week

Walburga van Eichstätt

25 februari († 775 of 779) Deze naam betekent beschermster van het slagveld. Walburga is de dochter van de koning van Engeland. Als ze tien jaar is, sterft haar vader. Walburgis wordt in een klooster opgevoed. Als ze volwassen is gaat ze als missionaris naar Duitsland. Daar geneest ze zieken en redt een kind van de hongersdood. Na de dood van haar broer wordt ze abdis van het klooster in Heidenheim (Frankenland). Daar sterft ze. Later worden haar relieken naar Eichstätt overgebracht. Nu nog loopt er geneeskrachtige olie uit de rots waarop Walburga’s relieken zijn geplaatst.

Lees verder