Stelling

De wonderen zijn wel degelijk de wereld uit

Stem

Agenda

Bruegeljaar
Naar aanleiding van het herdenkingsjaar rond Pieter Bruegel de Oude, staat het voorjaar van BOZAR, het voormalige Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, in het teken van de artistieke productie tijdens de bruisende 16de eeuw. Met de double-bill Bruegel en zijn tijd, presenteert het museum twee grote tentoonstellingen rond de Renaissance in de Lage Landen: Bernard van Orley en Prenten in de eeuw van Bruegel.
Hadj in Amsterdam
Voor een kwart van de wereldbevolking is Mekka dé plek waar je een keer in je leven geweest moet zijn. Jaarlijks nemen miljoenen moslims deel aan de hadj, de belangrijkste islamitische bedevaart naar Mekka, waaronder duizenden Nederlanders en Belgen. Wat trekt de pelgrims? Welk verlangen drijft hen? Welke indrukken en ervaringen doen zij op, onderweg, ter plekke en na terugkomst?
Meesterschapsnacht
Geschiedenis- en cultuurliefhebbers noteren dinsdagavond 19 maart in hun agenda: dan vinden er in heel Vlaanderen en Brussel geschiedenisactiviteiten rond ‘meesterschap’ plaats. Op veel plaatsen staan Vlaamse Meesters uit de schilderkunst in de schijnwerpers, maar ook andere vormen van meesterschap komen aan bod tijdens de 17de Nacht van de Geschiedenis.

Belgisch trekpaard

12 februari 2018 Siebrand Krul

Stoer, zwaarbespierd en breedgeschouderd, dat zijn Belgische trekpaarden. Het zijn koudbloedigen, met een zachtaardig karakter en vermogen om zware lasten te trekken en in gezapig tempo te verplaatsen. Er zijn ongeveer 300 fokkers van Belgische trekpaarden en het aantal in het Stamboek ingeschreven dieren bedraagt zo’n 7.500.

De Koninklijke Maatschappij het Belgisch Trekpaard (KMBT) houdt sinds 1886 het stamboek bij en waakt over de toepassing, ontwikkeling en verbetering van de rasstandaard in de fokkerij. Het Belgisch Trekpaard maakt deel uit van een bredere traditie van koudbloedpaardrassen in noordwest-Europa, waarin het Belgisch trekpaard een grote inbreng heeft (gehad). Vanaf de 19de eeuw begon de doelbewuste selectie uit en kruising van verschillende regionale types trekpaarden (Denderstreek, gebied rond Nijvel en dal van de Méhaigne). Onder meer met behulp van de nieuwe inzichten in de diergeneeskunde kon men zo een paard bekomen met voldoende trekkracht. Vooral de fokkerijen in de streek rond Vollezele genoten al snel internationale faam. De trekpaarden werden omstreeks 1900 uitgevoerd naar onder meer Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en de VS. De veelgebruikte benaming Brabants trekpaard of ‘Brabander’ stamt uit de hoogdagen van deze exportgerichte fokkerij.

 

Een Belgisch trekpaard geschilderd door Henry Schouten.

 

Rasverspreiding

Deze diaspora heeft geleid tot een nog steeds doorlevende fokkerij en export van het Belgisch trekpaard in en naar diverse delen van de wereld. Ze heeft ook aanleiding gegeven tot de oprichting van eigen stamboeken die bestaan uit Belgische trekpaarden of uit koudbloedpaarden met inbreng van de genetica van het Belgisch trekpaard, zoals bijvoorbeeld het Nederlands trekpaard, het Cheval Trait du Nord en de Duitse Kaltblut-rassen. De Amerikaanse Belgian draft horses, afstammelingen van geëxporteerde Belgische trekpaarden, evolueerden in de 20ste eeuw tot grote paarden met fijnere benen, waaruit enkele Vlaamse fokkers het sinds 2005 erkende Vlaamse paard kweekten.

 

Belgische trekpaarden spelen een belangrijke rol in de maandagse Paasprocessie in Hakendover.

 

Natiepaarden

De landbouw- en nijverheidssector draaide tot de jaren 1950-1960 in belangrijke mate op de inzet van trekpaarden. Niet toevallig heet het trekpaard in de volksmond ‘boerenpaard’. Boeren gebruikten het trekpaard om het land te bewerken en zware lasten en karren te trekken. Dit laatste deden trekpaarden ook in de mijnbouw, binnenscheepvaart, verhuissector en – als natiepaarden – in de Antwerpse haven. De Belgische trekpaarden hadden een sterke invloed op het leven van de (plattelands)bevolking en bepaalden mee de streekidentiteit. Toen na de Tweede Wereldoorlog tractoren meer en meer de trekpaarden vervingen, namen de activiteiten van de fokkerijen snel af. Maar het trekpaard en zijn cultuur verdwenen nooit helemaal. Fokkers bleven het ras koesteren en kweekten vanaf dan vooral als hobby.
Slechts een beperkt aantal traditiedragers werken vandaag nog altijd met dit prachtige dier. Zij beschikken over de uitgebreide kennis en vaardigheden en het roerende erfgoed, zoals traditionele voer- en werktuigen. De techniek van mennen op het kordeel (koord of enkele lijn) bijvoorbeeld, gebeurt met één hand zodat de andere hand vrij is om het werktuig (bv. een ploeg) vast te houden. Menners gebruiken een specifieke streekgebonden taal om hun trekpaard te leiden, bijvoorbeeld Djut om rechts te draaien, eir om links te draaien. In (trek)wedstrijden, jaarmarkten, stoeten, processies en andere immateriële erfgoedtradities stelen deze kolossen dikwijls de show. Bovendien zijn ook de specifieke ambachten zoals de hoefsmederij en de gareelmakerij onlosmakelijk met de trekpaarden verbonden.

 

 

Jeugdherinneringen

Er is vandaag een groeiende tendens om trekpaarden opnieuw in te zetten in bijvoorbeeld natuurbeheer en te benutten in sectoren zoals toerisme, recreatie, sport en sociale economie.
Het Belgisch trekpaard spreekt nog altijd tot de verbeelding en wordt vaak afgebeeld of verbeeld in diverse kunstdisciplines. Het trekpaard is een waar symbool, niet alleen voor het rurale verleden, maar ook voor de streek van Vlaams-Brabant.
Voor velen is de passie geworteld in een familiale geschiedenis eigen aan een rurale context van landbouwers of kleine ondernemers. Zij hebben nog eigen jeugdherinneringen aan de aanwezigheid en arbeid van trekpaarden op het familiaal bedrijf en kennen overgeleverde verhalen over de rol van het trekpaard die meerdere generaties (tot honderd jaar) teruggaan. In die zin vormt het trekpaard een getuige van pre-machinale arbeid in een periode van voor de doorbraak van de tractor, gebaseerd op specifieke kennis, gebruiken en vaardigheden, die eigen zijn aan de omgang met het trekpaard en die in relatie staan tot specifiek materiaal zoals ploegen, karren, … Deze waarde van het trekpaard en de interesse in het documenteren, doorgeven en toepassen van technieken worden gedeeld door professionelen en vrijwilligers uit de erfgoedsector, hobbyboeren en trekpaardenmenners.

 

Een keuring in 2009. Keuringen spelen een belangrijke rol in het beschermen en diversiviëren van het ras.

 

Bron van energie

Bovendien staat het Belgisch trekpaard ook symbool voor een nationale trots en een regionale identiteit, waarbij dit laatste sterk leeft in de provincie Vlaams-Brabant en meer specifiek in de Groene Gordel, waaronder de regio Pajottenland en Zennevallei, en in de streek rond Geraardsbergen. Hierbij wordt het trekpaard, mede vanwege zijn zachtaardig karakter, verbonden met noties als werkkracht, goedmoedigheid en natuurlijkheid. Deze perceptie leidt ook tot reële toepassingen die het paard herwaarderen als ecologische en milieuvriendelijke bron van energie en mobiliteit in natuurbeheer en bosbouw, en als partner in sociale economie- en welzijnsprojecten.


Zoeken

Vul hieronder uw zoekterm in:



Boekbespreking

Plagen aan Europa’s rafelrand

Centraal in het boek Tussen drie plagen staat de overlevingsdrang van een onderdrukt volk in een klein land aan de rafelrand van Europa. Lijfland (het gebied van het hedendaagse Estland en Letland samen) was eeuwenlang een speelbal van elkaar beconcurrerende grootmachten

Lees verder

Kroniek

Bruidsstoet door wolven overvallen

De Weensche Zeit bevat een zeer sensationeel verhaal van een bruiloftsstoet, die in Russisch Azië door wolven overvallen werd. De bruiloftsstoet, 130 personen, reed in een dertigtal sleden van het dorp Obstipoff naar Tashkent op ongeveer dertig wersten vandaar. Haast was men in de stad aangekomen, toen de paarden plotseling teekenen van schrik gaven, die spoedig ook op de deelnemers van den stoet oversloeg. Troepen van honderden hongerige wolven kwamen van alle kanten opzetten en omringden de sleden.'

Lees verder

Heilige van de week

Walburga van Eichstätt

25 februari († 775 of 779) Deze naam betekent beschermster van het slagveld. Walburga is de dochter van de koning van Engeland. Als ze tien jaar is, sterft haar vader. Walburgis wordt in een klooster opgevoed. Als ze volwassen is gaat ze als missionaris naar Duitsland. Daar geneest ze zieken en redt een kind van de hongersdood. Na de dood van haar broer wordt ze abdis van het klooster in Heidenheim (Frankenland). Daar sterft ze. Later worden haar relieken naar Eichstätt overgebracht. Nu nog loopt er geneeskrachtige olie uit de rots waarop Walburga’s relieken zijn geplaatst.

Lees verder